Περιγραφή
Το «Βενζίνη» του Gregory Corso δεν μοιάζει με ποιητική συλλογή∙ μοιάζει με μπιτόνι έτοιμο να αναφλεγεί. Είναι βιβλίο που δεν διαβάζεται ήσυχα∙ το κρατάς στα χέρια και νιώθεις ότι ο Corso έχει ποτίσει κάθε σελίδα με εύφλεκτο υλικό: οργή, τρυφερότητα, παραλογισμό, σαρκασμό, έκσταση. Κάθε ποίημα μοιάζει με σπίθα που πέφτει σε σκοτεινή αποθήκη και περιμένει να δει τι θα ανατιναχτεί πρώτο — ο κόσμος ή ο αναγνώστης.
Ο Corso, από τους πιο ανυπότακτους της Beat γενιάς, γράφει εδώ σαν να πετάγεται διαρκώς ανάμεσα στη χαρά και την καταστροφή. Η γλώσσα του είναι άγρια, άναρχη, σχεδόν παιδική σε στιγμές∙ αλλά κάτω απ’ αυτό το παιχνίδισμα υπάρχει μια βαθιά, ώριμη γνώση της ανθρώπινης παραδοξότητας. Πίνει τη ζωή λαίμαργα, μεθά από αυτήν, τη χλευάζει και την αγκαλιάζει την ίδια στιγμή. Δεν προσποιείται πως γράφει «ωραία» ποίηση — γράφει ποίηση που τρίζει, που σπινθηρίζει, που μυρίζει καμένο λάστιχο και μεσημεριανή καταιγίδα.
Η «Βενζίνη» είναι μια συλλογή όπου ο κόσμος παρουσιάζεται σαν χαοτικό, υπέροχο παζάρι: μια μίξη ονείρων, δρόμων, αστικών περιθωρίων, παθών, απώλειας και θριάμβου του καθημερινού. Ο Corso πηδά από εικόνα σε εικόνα με τρόπο που θυμίζει κάποιον που τρέχει να προλάβει τη δική του σκέψη. Και μέσα σ’ αυτό το στροβίλισμα, αναβλύζει μια παράδοξη καθαρότητα: η αίσθηση ότι το χάος —εάν κοιτάξεις σωστά— είναι γεμάτο νόημα.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο τίτλος είναι «Βενζίνη». Η συλλογή λειτουργεί όπως το καύσιμο: σου δίνει ώθηση, φωτιά, ενέργεια — αλλά μπορεί και να σε κάψει αν δεν την προσέξεις. Είναι ποίηση που σε ξυπνά, σε ταρακουνά, σε κάνει να χαμογελάς και να αναρωτιέσαι ταυτόχρονα. Ο Corso δεν ζητάει από τον αναγνώστη να ταυτιστεί∙ ζητά απλώς να σταθεί κοντά στη φλόγα.
