Περιγραφή
Το «Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε» του Γιάννη Αγγελάκα δεν διαβάζεται απλώς — περπατιέται σαν νυχτερινή περιπλάνηση σε μια πόλη που αλλάζει συνεχώς πρόσωπο. Δεν είναι ένα «τακτοποιημένο» βιβλίο με αρχή, μέση και τέλος, αλλά ένα μωσαϊκό από μνήμη, ποίηση, θυμό, τρυφερότητα και αυτοκριτική, όπου οι λέξεις μοιάζουν άλλοτε με ψίθυρο κι άλλοτε με κραυγή. Ο Αγγελάκας γράφει όπως τραγουδά: κοφτά, αιχμηρά, λοξά, με εικόνες που μυρίζουν δρόμο, καπνό, θάλασσα και σκοτάδι.
Οι σελίδες του βιβλίου μοιάζουν με δωμάτια ενός παλιού σπιτιού — άλλα φωτεινά, άλλα κλειδωμένα, άλλα γεμάτα φαντάσματα. Ο συγγραφέας επιστρέφει στο παρελθόν όχι από νοσταλγία αλλά από ανάγκη κατανόησης: τι χάθηκε, τι επιβίωσε, τι τον σημάδεψε, τι τον διαμόρφωσε. Μιλά για τη μουσική, την εξέγερση, την απώλεια, τη φιλία, τη μοναξιά και τη βία της ενηλικίωσης σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει αφιλόξενος.
Το ύφος του είναι ποιητικό αλλά γήινο, στοχαστικό αλλά και ωμό. Δεν προσπαθεί να ομορφύνει τις αναμνήσεις του· τις αφήνει τραχιές, ατελείς, ζωντανές — σαν γκράφιτι σε τοίχο που ξεθωριάζει αλλά δεν σβήνει ποτέ. Ο αναγνώστης δεν στέκεται απέναντι στον Αγγελάκα, αλλά μπαίνει δίπλα του, βαδίζει μαζί του, ακούει τις σιωπές του ανάμεσα στις λέξεις.
Τελικά, το βιβλίο λειτουργεί σαν εξομολόγηση χωρίς μετάνοια: μια τολμηρή, προσωπική και συλλογική αναμέτρηση με τη μνήμη. Δεν σε παρηγορεί — σε ταράζει γόνιμα. Και όταν κλείσεις την τελευταία σελίδα, νιώθεις ότι δεν τελείωσε τίποτα· απλώς άνοιξε ένας διάλογος που συνεχίζει μέσα σου.
