Περιγραφή
Από τα πρώτα δευτερόλεπτα γίνεται φανερό πως δεν πρόκειται για μια συγκρατημένη ή ευγενική είσοδο στη δισκογραφία. Οι Bazooka επιλέγουν να ξεκινήσουν με θόρυβο, ταχύτητα και αίσθηση κατεπείγοντος. Οι κιθάρες είναι τραχιές, με παραμόρφωση που θυμίζει υπόγεια σκηνικά από προηγούμενες δεκαετίες, ενώ τα τύμπανα διατηρούν μια μανιώδη συνέπεια, κρατώντας το υλικό σε διαρκή κίνηση, σαν μια ασταμάτητη μηχανή.
Το ιδιαίτερο με αυτό το άλμπουμ είναι ότι, παρά τον δυναμισμό του, δεν χάνει την αίσθηση ταυτότητας. Είτε τραγουδούν στα ελληνικά είτε στα αγγλικά, η φωνή των Bazooka είναι ξεκάθαρη, άμεση και προσωπική. Δεν προσπαθούν να μιμηθούν, αλλά να εκφραστούν. Το αποτέλεσμα είναι ένας ήχος που συνδέεται με τη διεθνή garage σκηνή, χωρίς να χάνει την τοπική του συνείδηση.
Η ψυχεδέλεια δεν λειτουργεί ως διακοσμητικό στοιχείο· είναι εργαλείο υπαρξιακής αναζήτησης. Ο δίσκος ισορροπεί ανάμεσα στη ροπή προς το χάος και την ανάγκη για κατεύθυνση. Οι συνθέσεις, αν και απλές στη δομή, φέρουν έντονο συναισθηματικό φορτίο, σαν μικρές εξομολογήσεις μέσα σε θόρυβο και ρυθμό.
Το Bazooka είναι ένας δίσκος που ακούγεται μονορούφι, με την αίσθηση ότι κάθε κομμάτι είναι κομμάτι ενός ενιαίου κόσμου – ενός κόσμου σκληρού, ζωντανού, με παλμό και σκοπό. Μια ηχογραφημένη φωτογραφία μιας εποχής που βράζει κάτω από την επιφάνεια.
